تنها در زمين قسمت پنجم.
سوارِ ماشين كيانا(خدا بيامرز) ميشيم.
در راه.
سينا: مهتاب خانوم شما خودت ماشين نداري؟ -الان ميريم خونه ي من ماشينمو ميبيني. -پس كيان چي؟ -گفتم كه... اگه زنده باشه پيداش ميكنيم. -من ميدونم اون زنده هست. راستي مگه نگفتي خونت كنارِ اون كلبهِ بود؟ -خونه زياد دارم. -تو داري يه چيزيو از من مخفي مي كني. -سينا جان بس كن. -پس بگو تو از كجا ميدوني كه اگه كيان زنده باشه كجاست؟ -چون تا دو سالِ پيش زنده بود!!!
خيلي تعجب ميكنم.
سينا: همه مرد ها كه ٥ سال پيش مُرده بودن. اينجا چه خبره؟هان؟! -آره مُرده بودن اما غير از تو و كيان. -چطور؟ -چون من نذاشتم!
به يك خونه ميرسيم. مهتاب با ريموت درو باز ميكنه. و ميريم تو گاراژ.
مهتاب با دستش به ماشينِ مشكيي كه تو گاراژ پاركِ اشاره ميكنه و ميگه: اين ماشينِ منه. -تفره نرو يعني چي تو نذاشتي ما بميريم؟ -بيا بريم تو خونه تابهت توضيح بدم -شرمنده. تا توضيح ندي از جام تكون نمي خورم. -سينا جان بيا تا توضيح بدم.
با صداي بغض آلود فرياد ميزنم: لعنتي بهم بگو كيان كجاست. تو كي هستي. چرا هيچي بهم نمي گي؟
مهتاب از پله ها ميره بالا. منم به ناچار ميرم دنبالش. خونه جالبي داره. از يخچال يه پاكت شير بر ميداره و دو ليوان شير مي ريزه.
خيلي اروم بهم ميگه: سينا من نميخاستم تو بميري.
بازم با صداي بلند داد ميزنم سرش: خوب پس داداشم كجاست؟ اصلا چرا و چطور نذاشتي بميريم؟
از چهرش معلومه كه خيلي ناراحت شده.
مهتاب: نذاشتم بميري چون دوست داشتم. باور كن داداشت تا دو سالِ پيش زنده بود.
يك ليوان شير از رو ميز بر مي دارم و مي خورم. با خودم فكر مي كنم كه مهتاب چقدر واسم آشناست.
ادامه دارد...
