اعتراف ميكنم يكى از وقت هايى كه به بزرگى خدا پى ميبرم وقتيه كه سرما ميخورم
چون وقتى سرما ميخورم احساس ميكنم نفسى كه ميره بر نميگرده يه جورى فكر ميكنم خدا ميگه ببين همين نفسى كه راحت مياد و ميره اگه من نخوام ميتونم بگم بره ولى ديگه برنگرده!
هر نفسى كه فرو ميرود ممد حيات است و چون بر مى ايد مفرح ذات
پس در هر نفسى دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شكرى واجب
خدايا با اينكه خيلى مشكلات هست ولى به خاطر همه چى جدا شكرت!