من 4 سالم بود که پدرم فوت شد(سال1365).تلویزیون آدمایی رو نشون میداد که مصاحبه میکنن یا دارن تو جبهه ها میخونن.مادم میگفت اینا شهید شدن. اون موقع من فکر میکردم که هر کی از این دنیا بره یه روزی زنده میشه وبرمیگرده پیش خانوادش و میره تلویزیون مصاحبه میکنه.همیشه منتظرش بودم پیش خودم میگفتم من که دارم بزرگ میشم اگه بابام بیاد نکنه منو نشناسه،اصلا من روم نمیشه برم بغلش.خبر نداشتم که....من سالها با این تصور اشتباه ولی شیرین زندگی کردم.

اعتراف می کنم کلاس پنج یه معلم داشتیم خیلی ازش دلگیر بودم همیشه صفر بهم می داد
منم یه روز دوبسته آدامس خریدم همسونو باز کردم یه ساعت جویدم (اینقدر زیاد بودن فکم درد گرفت) گذاشتمش تو یه ظرف تا فردا صبح ببرمش بچسبونمش رو صندلی معلم فردا شد زود بیدار شدم بدو رفتم رسیدم مدرسه هی چکس نبود اول یه تف کردم رو صندلی بعد همشو چسبوندم زنگ اول معلم نیمود تا زنگ تفریح شد تو زنگ تفریح یادم رفت آدامس چسبوندم اومدم کلاس آقا چشمتون روز بد نبینه هواسم نبود خودم نشستم رو صندلی معلم ....(دوستان عذر خواهی می کنم بقیش قابل پخش نیست
پ.ن: کارما به این میگن:)))))

اعتراف میکنم یه بیماری دارم هر از گاهی که دوربین سلفی باز میشه همش حس میکنم صورتم قرینه نیست بینیم کجه چشام کجن انگار یه لحظه سکته‌ رو میزنم فکر میکنم یه موضوع خیلی مهمی رو کشف کردم.حتی از کشف اتم هم مهمتره هاااا.ولی بعد از عکس‌گرفتن به زاویه های مختلف خیالم راحت میشه
.
.
.
.
.
.
که کشفم درست بوده و واقعا کجه -_-

اعتراف میکنم یه بار تو کوچه سفره افطاری پهن کردن منو دعوت نکردن از لجم ضبط رو بردم پشت بوم 5دقیقه قبل اذون ،اذون رو پخش کردم^_^
ایشالا حلال کنن

اعتراف میکنم که به کاربرای برتر فورجوک حسودی میکنم .حسی که وقتی مدرسه میرفتیم به بچه خرخون های کلاس داشتیم رو عینا و حتی با میزان خیلی بیشتر بهشون دارم‌.
پ ن:آخه این عادلانه ست که من ۳ امتیاز داشته باشم اونا ۳۰۰۰ تااا^_^

اعتراف میکنم هنوزم وقتی پاکن میخرم
تا با خودکار و مداد سوراخ سوراخش نکنم
نمیتونم باهاش چیزی پاک کنم حس میکنم از فضا اومده