فریبا

عادت به مسواک زدن دندانها را سپید میکند وتکرار هرشب خاطرات موها را ..................

جاذبه سیب آدم را به زمین زد و جاذبه زمین سیب را - فرقی نمیکند سقوط سرنوشت دل دادن به غیر خداست به جاذبه ای می اندیشم که پروازم دهد ..... خدا .......

بچه بودم فکر میکردم تنهایی یعنی وقتی که هیچکی خونه نیست

گاهی دلت ازمادربودن می گیره ..... میخوای کودک باشی دختر بچه ای که به هر بهانه ای به آغوشی پناه میبره وآسوده اشک میریزه .... مادر که باشی باید بغض های ریادی را بی صدا دفن کنی ... صبورترین موجود خدا پیشاپیش روزت مبارک.....
مادرم روزت مبارک

جامی شکسته دیدم دربزم می فروشی ، گفتم بدین شکسته چون باده میفروشی ؟ خندید وگفت زین جام جز عاشقان ننوشند مست شکسته داند قدر شکسته نوشی .......

شکسته های دلت را به بازار خدا ببر خدا خود بهای شکسته دلان است ...

خاطرات آدما مثل یه تیغ میمونه که رو رگت میکشی نمیبره اما تا میتونه زخمیت میکنه

دلم تنگ شده برای روزهای کودکی که بهانه گریه ام داشتن یک عروسک بود نه یک آدم .....................

یک صندلی خالی کنار رویاهایم از آن توست بنشینی یا بروی دوستت دارم...........

گفتم خدایا عاشم کن خدا خندید وگفت او که باشد مرا ازیاد میبری ، قسم خوردم که تا ابد در یادم میمانی خدا او را به من داد ونظاره گر شد .... دستانش را گرفتم خدا دلش لرزید........بوسیدمش خدا گریست ...... در آغوش گرفتمش خدا دور شد.... حالا نه من خدا را پیدا میکنم نه او را...... خدا در میان گناهانم گم شده و او در آغوش دیگران

چه غم انگیزاست سرنوشت ماهی کوچک وقتی به هوای جفت خود به اقیانوس میزند و نهنگ ها عاشقش میشوند ............................

دل من از تبار دیوارهای کاهگلی است ... ساده می افتد ساده میشکند ساده میریزد دل من تنها سخت فراموش میکند عزیزان مهربانش را ..........

چه کلمه مظلومی است " قسمت" تمام تقصیرهای ما را گردن میگیرد

بی گمان آنشب که دنیا آمدم ِ آسمان هم مثل من افسرده بود
ماه آبان اوج یاس وتیرگی گل نبود برگ هم پژمرده بود
چشمهای پرزاشکم را ببین شاید آنشب آسمان می گریست ، قلب غمگین وهمیشه خسته ام وارث دلتنگی وافسردگی است ، خوب میدانم که روزمرگ من باز ابر آسمان خواهد گریست ساکت وخاموش مدفون میشوم هیچکس ازخود نمی پرسد که کیست ................