بخشی از داستان خسرو شیرین
مناظره خسرو با فرهاد:
(بخونید لطفا......قشنگه.....)
نخستین بار گفتش کز کجایی/بگفت از دار ملک آشنایی
بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند/بگفت اندوه خرند و جان فروشند
بگفتا جان فروشی در ادب نیست/بگفت از عشقبازان این عجب نیست
بگفت از دل شدی عاشق بدین سان/بگفت از دل تو میگویی من از جان
بگفتا عشق شیرین بر تو چون است/بگفت از جان شیرینم فزون است
بگفتا بینیش هرشب چو مهتاب/بگفت آری چو خواب آید،کجا خواب
بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک/بگفت آنگه که باشم خفته در خاک
بگفتا گر خرامی در سرایش؟/بگفت اندازم این سر زیر پایش
بگفتا کر کند چشم تو را ریش؟/بگفت این چشم دیگر دارمش پیش
بگفتا گر کسیش آرد فرا چنگ؟/بگفت آهن خورد گر خود بود سنگ
بگفتا گر نیابی سوی او راه؟/بگفت از دور شاید دید در ماه
بگفتا دوری از مه نیس در خور/بگفت آشفته از مه دور بهتر
بگفتا گر بخواهد هرچه داری/بگفت این از خدا خواهم به زاری
بگفتا گر به سر یابیش خشنود؟/بگفت از گردن این وام افکنم زود
بگفتا دوستیش از طبع بگذار/بگفت از دوستان ناید چنین کار
بگفتا آسوده باش کاین کار خام است/بگفت آسودگی بر من حرام است
بگفتا رو صبوری کن بر این درد/بگفت از جان صبوری چون توان کرد
بگفتا از صبر کردن کس خجل نیست/بگفت این دل تواند کرد،دل نیست
بگفتا ازعشق کارت سخت زار است/بگفت از عاشقی خوشتر چه کاراست
بگفتا جان مده بس دل که با اوست/بگفت دشمن اند این هردوبی دوست
بگفت از دل جدا کن عشق شیرین/بگفتا چون زیم بی جان شیرین
بگفتا او آن من شد زو مکن یاد/بگفت این کی کند بیچاره فرهاد
بگفتا گر من کنم در وی نگاهی/بگفت آفاق را سوزم به آهی
چو خسرو گشت عاجز در جوابش/نیامد بیش پرسیدن صوابش
به یاران گفت کز خاکی و آبی/ندیدم کس بدین حاضر جوابی
(عشق واقعی یعنی این....که توو این دوره و زمونه کمه...)