زهرا

چــــادری هـــا ، زهــــرایـی نـیستنــــد
اگـــــر
پـهــــــلـوهـایـشــان درد دیـن نـداشـتــه بـاشــــــد ...ـ

عـاقـبــت یـک روز مـغــرب مـحـو مـشـرق می شـود
عـاقـبــت غـربـی تـریـن دل نیــز عـاشـق می شـود
شـرط می بـنـدم زمـانـی کـه نـه زود اسـت و نـه دیـر
مـهــربـانـی ، حـاکــم کـل مـنــاطــق می شــود

دوبـاره بـاز خـواهـم گشـت
نمـی دانـم چـه هنـگام از کـدامیـن راه
ولیـکن بـاز خـواهم گشـت
بـه ابـر آسمـان بـاران
بـه بـاران شـور بـاریدن
بـه بـارش شـوق رویـاندن
بـه رویـش بـاور گنـد�
بـه گنـم حسـرت سفــره
بـه سفـره شـرم نـان آور
بـه نـان آور طلـوع صبـح صـادق را
خـدا را یـاد خـواهـم داد
بـه حکـام زمـان عشـق بـه مـردم را
بـه مـردم بـاور خـود را
بـه عـالـم شمـع دینـداری بـه دینـداران سلـوک عشـق ورزی یـاد خـواهـم داد
نـمـی دانـم کـدامـیـن روز آدینــه
ولـی بـا تـو صبـور منتـظـر آهستـه مـی گـوی�
سـرای عشـق را یـک بـار دیـگـر آب و جـارو کـن
مـنـم مـهــدی (عـج)
دوبـاره بـاز خـواهم گـشـت

نگـو بایـد بریـد از عشـق
نـه مـیتـونـی
نـه مـیتـونـ�
گـریـزی جـز شـکسـتن نیسـت
منــم مثــل تـو مـیـدونـم

کـــاش مـیــشـــد بـا غـــروب آفـتــاب
بـی صــــدا بـا سـایـه هــا کـوچـیـــد و رفــتــــ ...

من از اشکی که میریزد ز چشم یار میترس�
از آن روزی که اربابم شود بیمار میترس�
رها کن صحبت یعقوب و دوری ز فرزند
من از گرداندن یوسف سر بازار میترس�
همه گویند این جمعه بیا اما درنگی کن
از اینکه باز عاشورا شود تکرار میترسم

تـا قـلـــم لـب بـر مـرکـب مـی زنــد
بـوسـه بـر جـا پـای زیـنـب (س) مـی زنـد
کـربـلا در کـربـلا مـی مـانـد اگــر زیـنـب (س) نـبــود
شـیــعــــه مـی افــســـــرد اگــر زیـنـب (س) نـبــود

هـر راه بـجــز راه تـو کـج خـواهـد شـد
بـی لـطــف تـو آسـمـان فـلــج خـواهـد شـد
مـا مـنـتـظـران اگـر بـخـواهـیـم هـمــه
امـسـال هـمـان سـال فـرج خـواهـد شـد
شعر سید مجتبی شجاع

هـر دم بـه ضـريـح بـي نـشـانـت اي مـاه
بـسـتـه سـت دخـيـل قـلـب مـن بـا هـر آه
عـمـري سـت تـپـش هـاي دلـم مـي گـويـد :
« يــا فــاطــمــه اشـفــعـي لـنـا عـنـدالـله »
شعر یوسف رحیمی

ای گــل زیــبــــا رخ ایــرانــیــان
مــاه شــب قـــدر خــراســانــیــــان
نـــــاوک مــژگـان تــو خیـــبـــر گــشـــا
مـــیــکـــده ی چــشـــم تــو مـســـتـی فـــزا
ای خــم ابــروی تــو خــمـــخـانــه ا�
در شــب مــیـــلـاد تــو دیـــوانـــه ام

دلــخـــوشــم بــه *155*0937.......#
شـــاد میشـــم وقـتـــی بــعدش sms میــاد کـه نوشتــه شماره .... در ایــن ساعــت در دســتــرس قرار گــرفــت ...
ایــرانــسل دمــت گــرم کــه فقــط تـویی کــه بــه فــکــر مــا تـنـهـــا هایی ...

تا کی سخن از شوق وصالت بزنی�
هر گوشه ی تقویم علامت بزنی�
از بین تمام هفته پس کی باید
این جمعه ی غربت زده را خط بزنیم ؟

ســنـگـیــن اســت
تـکــلـیــف بــی تـو بـودن !!
تــو آســوده بـخــواب
مــن مـشــق گـریـه هـایـم مــانـده . . .

لـعــنـت بـه مـخــاطـبـای خـــاصـی کـه تـا وقـتــی خــودشــون خـاسـن مــونـدن ...

از تـنـهـــایـی مـن کـه مـی گـذری
گـوشـهـایـت را بـگـیــر و چـشـمـهــایـت را بـبـنـــد !
ایـنـجــا
سـکـــــوت ، آدم را کـــر
و بـی هـمــزبـانـی ، آدم را دیــوانـه مـی کـنـــــــد . . .

غــمـــش مــی خـــوریــم و شـــــکـایـت نمـی کنـیـــ�
مـا را چـه غـم ز غـم کـه غـمــش غـمــگسـار مـاسـت

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتاد و شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

تــو نـمـی دانــی انـدوه مــرا
هـیـچ حـرف دگـری نـیسـت کـه بـا تـو بـزنـ�
جـز ایـنـکـه بـگـویـم بـه تـو ای رفـتـه ز دسـت
شــدم از مـسـتــی چـشمـــــان تـو مــسـت
مــرگ بـر آنـکـه دلــش را بـه دل سـنــگ تـو بـســت

نفس بده تا برایت نفس نفس بزن�
نفس به جز تو نخواهم برای کس بزن�
مرا اسیر خود کرده ای آقا دعایی کن
که آخرین نفسم را در رکابت بزنم

این حال من بی توست
بغض غزلی بی لب
افتاده ترین خورشید
زیر سم اسب شب
این حال من بی توست
دلداده تر از مجنون
شوریده تر از فرهاد
حسرت به دلی در باد