ســــــــاعت...11ونیــــم شـــب ...بیمارستـــان ...تهـــران...
عشــــق کـــوچـــولـــو من...
چنــــد روزه خــــوابیدی...هــــرچـــی صـــدات میـــکنم جوابمُ نمیـــدی...
نـــمیدونی چنـــد روزه ...روبروت مــــیشیــنم اشک مـــیریـــزم...
اخـــه دیگـــه نگــــران اون چشــــای نازت نیستم که مـــنو ببینه...
بگــــه مامان گــــریه میـــکنی؟؟؟
مــــنم که کــــنار ظرف شــــویی دارم ظـــرف میشـــورم یه مُشت اب بپاشَـــم بهتُ ...اینــــقد اب بهَم بپـــاشیم وبخنـــدیم...
کــــه با خنده های تو...غصـــه هام یادم بره...
مـــامـــانی...چــــند روزه غــــذا نخوردی...گــــرسنه نیستی زنــدگیم؟
داره خیـــــلی سخــــت میگـــــذره واســــم...
خــــدایـــا من میــــدونم تو کنار من و این طفل معصـــومی...
خــــــداجــــونم خیـــی میترســـم....
خــــــدایا کــــمکـــم کـــــن...
خـــــدایــــا ....
ببخــــشیـــد دوستــــان دلـــــم دیـــگه داشـــت میتـــرکیـــد...
شــــرمنده م...
حـــالم زاره ... دعــــام کنــــید...
شــــب کــــه مــــیشه بیمــــارستان ترسناک میــــشه...
ادم دلـــــش بدجــــور میــــگیره...
میدونم داداش مسیــــــحام حالش روبـــــراه نیـــس...
خــــدایا ارتمـــیسُ...این داداشم مسیحـــا رو به خودت میسپـــارم...
خدایــــا کمکـــون کن...
التـــــماس دعــــــا....