اختصاصــی شِــــــــــــــــــــرِک!
چیـــــز زیـادی از زنــــــــدگی نمــــی‌دانـــــم.....
امــــــــا میـــدانـــــــــم:
قـــــــــرار نبــوده همـــــــه از دَم، درس خـوانــــــــــده شـویـــــم و از دَم، دکتــــــرا به دســـت بگیریـــــــم و بـر روی زمیــــــن خـدا راه بـرویــــم،
بعیــد بـــــدانـم راه تعـالـیٍ بشـــــر از دانشگـاه‌هـــــــا و مــــــدرک‌هـای مــــا رد بشـــــــــود…
بـایـــــــد کســـــــی هـم باشـــــــد کـه گـوسفنــــــــد،هـا را هٍــــــــی کنــــــد، دراز بکشــــــد نیلبـکـــــــــی بــــــــزنـد، بــا ســـــــوز هـــــم بـزنــــد و عـاقبــــــــــت هـــــــم یـــــــــــــک روز در همـان حیــــاتٍ چـــــوپانـی بـــــه پیـامبــــــــری مبعــــــــوث شــــــود.
یـک کـاوه لـازم اســــت کـــه آهنـــگـــری کنـــد،و درفشــــــی داشتــــــــه باشـــــــــد. کـــــه بـــه حــــــرمــــت عـــــدل، از جــــا برخیــــــزد و حـرکـــت کنـد…
قــــــــرار نبـــــوده ایـن تعـــــداد میـــــــــــز و صنــدلــــــــی‌ِ کارمنــــــدی روی زمیـــــن وجــــود داشتــــــــــــه باشـــــــــــــــد، بـی‌شـک ایـن همـه کامپیـوتــــر و پشــــت‌هــای قـوزکــــــرده ی آدم‌هــــایٍ مـــاسیـــده در هیـچ کجـای خلقــــت لحــــاظ نشــــــده بـوده…
آیــا تــا بـه حــال بیــــل زده‌ایــــــد؟
بـاغچــــــــه هـــــرس کــــــرده‌ایـــــــــد؟
آلبـالــــــــــــو و انــــــــــار چیــــــده‌ایـــــــــــد؟
کــــــــــلاً خستـــــــــه از یــــــــک روز، کـــــارٍ یَــــــــــدی بـه رختخــــــواب رفتـــــه‌ایـد؟
_آخ کــــــــه با هیـــــــــچ خــواب دیگـــــــری قـابـل مقایســـــــــــه نیســـــت.
مــــــن فکـــــر می‌کنـــــــــم،
قـــــــــــرار نبــــــــــوده ایـن‌طــــــــــور از آسمــــــــان دور شویـــــم و ســی ســــــال بگـذرد از عمـــر‌مـان و یـک شــــــب هـــــم زیـــــر طـاق ستـاره‌هـا نخــــــوابیـــــــده باشیــــــم…
قـــرار نبــــــــــــوده چهــــــــل ســــــال از زندگـــــــی رد کنیـــــم امـــــا کـفٍ پــــــای‌مــــــان یـــــک‌بار هــــــم بـی‌واسطـــــه کفـــــش هــــای چــرمی مـان یـک مســـــافـت صـــد متـــری را بـا زمیـــــــن معاشــــرت نکـرده باشیــــــــــــــــند…
قــــــــرار نبـــــوده مـــــــن از ایــــــــن‌جا و شـــــما از آن‌جــــــا، صورتــــــــک زرد بـه نشــــــــــانـه سِفـــــــــــت بغــــــل کـردن و بـوسیـــــــدن و دوســـــــت داشتـــــــن بـــــرای هم بفرستیــــــــــم...ـ
چیـــــز زیـادی از زنــــــــدگی نمــــی‌دانـــــم، امـــــا همیـــن‌قــــدر مـی‌دانــــم کـه ایـن‌همــــــــه “قـــــــرار نبـــوده”ای کـــــه بـــــــرخــلافشــــان اتفــــاق افتــــــــاده،
همگـــــــی‌مـــــان را آشفتـــــه و ســــــردرگـــــم کــــرده.
آری خــــوب میـــــــدانـم سهــــــــــراب
نامـــــــــــه ام بـایــــــد کوتــــــــاه باشـــد،بـــــی حـرفـــــــی از ابهــــــام وآیـنـــــــه...
از نـــــــــو بـرایــــــــــت مینــــویــســـــــم،
حــــــال همــــــه ی مـا خـــــوب اســـــــت،
امـا تـو بــــاور نکــــــــــــن!
