بیا و بِنِشین که دُنیائی حَرف،
سَرد مثلِ برف، دارَمَت جانَم ..
دراین گرماگَرمِ مَرگُ میرِ بیرَحم ..
مُهرِ خَموشی زَدی بَر مِهرِ وُجودَت، باشَد ..
کَس چه میدانَد زین خَلسه چه لَذَّتها دارییَم ..؟
نمیدانی چه اِصراریست این حالَم!؟
چه دانی که آغوشَت چیست جانَم ..
سُکوتُ آن نازِ نگاهُ خَندهیِ شیرینِ تو ..
میبَرَد یکجا دِلُ عَقلُ همه هوشُ پَریشان خاطِرَم را
نازنینا! بُردهای اَز مَن همه، این نَعمَتهای زیبا را
وَلیکَن عَکسی از حالِ خوشِ اَیّامِ مُردادِ هَمآغوشی
مانده دَر ذهنُ دلِ این تیمارِ جانسَختِ بیتو را
شایَدَم روزی بیایَد
موسِمی، اَبری، موجی، نَمِ بارانی ..
هَدیهای آرَد ایزِدَم اَز بَهرِ دَریا را ..
نیستی که ببینی میانِ این جنگلِ اَنبوه
کویرِ لوتِ بَرَهوتَ�
#هدیهدریـــا
