بسم الله الرحمن الرحیم
شاه آزاده تویی نوکر دلداده منم
کاش می شد به روی ماه تو یک بوسه زن�
دانم از چیست که وصل تو میسر نشود
چون گرفتار هوا و هوس خویشتن�
با امید آمده ام گریه کنان ناله زنان
گر قبولم نکنی ای گل نرگس چه کن�
خوش تر آن است که از عشق تو همچون حججی
سر جدا گردد و بر خاک بیفتد بدن�
یا اباصالح المهدی

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]