‌ ‌ می دانی ارباب؟!
ما را از کودکی به جدایی ها عـادت دادند
همان جایی که روی تخته سیاه می نوشتند:
خـوب ها ... بـدها
و من بـدترینِ بـدها هستـ�
آری! قبول دارم بـد بودنـم را ...
امـا ای آقایی که از هـمه کس به من نزدیک تری...من جز شما کسی را نمی شناسم ...
بد بودم ...می دانـم ...بد کردم می دانم ... اما جز تو کسی را ندارم ...
ای امیـدِ ناامیدان ...
رهـایی ام بخش از این دلتنگى و فراقی که اسیر آن شـده ام مهـدی جـان!

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]