گفتم دوستی ندار�
رفیقی چون رضا(ع)را یافت�
گفتم مددکاری ندار�
امدادگری به نام حسین(ع)مرا یاری کرد
گفتم زمین فتاده ا�
دستان عموی بی دست،عباس(ع)،دستم را گرفت و مرا بلند کرد
گفتم معشوقی ندارم که دل به او سپار�
عاشق بی سروپای مهدی(عج)شد�
گفتم نمیدانم چه دعایی به درگاه خدا کن�
رفیقم به من گفت:بگو
اللهم عجل لولیک الفرج...

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]