مرا در بيستون بـر خاك بسپاريد كه تـــا شب ها
غــمِ بــى هـــمزبانى را بـــراى كــوه كـن گويـــ�
بگويم عاشقم ، بـى همدمم ، ديوانه ام ، مســـت�
نمى دانم كـــدامين حــــال و درد خــويشتن گوي�
از آن گم گشته ى من هم ، نشانى آور اى قاصد
كه چون يعقوب نابينا ، سخن با پيــــرُهَــن گويـ�
تــو مى آيى به بالينم ، ولى آن دم كه در خــاكـ�
خوش آمد گويمت اما ، در آغـــوش كـــفن گويـ�