حس خوبیه که بعداز یه مدت ناامیدی مطلق...
یه امیدی از روزنه ی وجودت بهت تابیده بشه...
و اون امید هرچند کم و کوچیک باشه اما واسه چند سال
زندگی کردن ، یعنی در اصل چند سال تحمل کردن زندگی کافیه...
اون امیدی که من ازش حرف میزنم ، رسیدن دوتا عاشق به همدیگه میتونه باشه...
یا....
نمیدونم...
ادامشو هرطور دوس دارین تموم کنین...