مـادر مـی گـویـد خـیـال پـرداز شـده ا�
ایـن روزهـا بـه دلـم افـتـاده مـی آیـی
صـبـح هـا مـوهـای جـمـع زده ى روىِ سـرم را بـر شـانـه ام مـی افـشـانـم
هـمـانـنـدِ دخـتـرانِ شـاداب و جـوان دامــن مــی پـوشــ�
لـبـاسِ سـفـیـد تــن مــی كـنــ�
حــتـی رژ هــم مـی زنـــ�
مـنـتـظــر مــی مـانــم تـا زنـگِ در را بـزنــی
بیــا تـا بـه مــادرم ثـابــت کــنـم مــن مـتـوهــم نــیــسـتــ�
فـقــط یـک یـعـقــوبــم در لــبــاسِ زلـیــخـا