اهل تهران�
اما شهر من تهران نیست
شهر من گم شده است سالها
روزگارم را گزراندم در همین شهر
نامم افغان است
یادم می آید این نام را ‎
مردم همین شهر برای�
انتخاب کردند ‎
خنده ام میگیرداز اینکه صدایم میکردند:
هی افغانی
منم بی درنگ ‎
از شدت عصبانیت جواب میدادم
خودت افغانی‎
احساس دشنام یا چیزی فراتر ‎
از دشنا�
ولی دستشان درد نکند
خوب این کلمه رو ‎
تو گوشم فرو کردند
که مبادا یادم رودکه
من یک افغان�
والان باافتخارتمام‎
فریاد میزن�
بله من افغانم

از دلتنگی خستم انقدی که نمیتونم بگم چقد هرکی مثل من انقد خستس لایک کنه بفهمم تنها نیستم

دل پیش کسی باشد، وصلش نتوانی
لعنت به من و زندگی و عشق و جوانی
در چشم همه روی لبم خنده نشاندم
درحال فرو خوردن بغضی سرطانی
آیا شده از شدت دلتنگی و غصه
هی بغض کنی ،گریه کنی،شعر بخوانی؟
دلتنگ توام ای که به وصلت نرسیدم
ای کاش خودت را سر قبرم برسانی

عاقبت روزی مزار سرد من
معبد دنجی برایت می شود
عکس من با اخرین لبخند من
شاهد شب گریه هایت می شود
می گذاری سر به روی قبر من
سنگ قبرم می شود دنیای تو
از تمام انچه باهم داشتی�
یاد مـــــــــــــن می ماندو فردای تــــــو
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ♡

بی طاقتی این روزها جایی دلت گیر است
بو برده ام از شهر من قصد سفر داری
بو برده ام از عطر مشکوک تنت شب ها
جایی دگر عشقی دگر یاری دگر داری
سردی زمستانی در این گرمای تابستان
لب های بی رنگ و نگاهی بی ثمر داری
آهسته گفتی: دوستت دارم و از لحنت
معلوم شد از من کسی را دوست تر داری

دلم واسه ی روزای گذشته م خیلییی تنگ شده کسیو نداشتم بهش بگم اینجانوشتم میخوادتاییدبشه میخوادنشه