شدیم آدم دوره زمونه ای که خوشرویی و گشاده رویی رو هیزی میدونن و اخمو بودن رو به پای سنگینی طرف میزارن.شوخ طبعی رو دلقک بازی فرض می کنن و بد عنق بودن رو با ابهت می پندارن.کسی که زیاد لبخند میزنه هیچی حالیش نیس و آدم حسابش نمی کنن ولی کسی که عبوسه خیلی حالیشه و همه بهش احترام میذارن اینه رسمش خدائیش؟