یاد بگیریم كه:
با احمق بحث نكنم و بگذاریم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی كند.
با وقیح جدل نكنیم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روح ما را تباه میكند.
از حسود دوری كنیم چون اگر دنیا را هم به او تقدیم كنیم باز از زندان تنگ حسادت بیرون نمی آید.
تنهایی را به بودن در جمعی كه ما را از خودمان جدا می کند، ترجیح دهیم.
از «از دست دادن» نهراسیم که ثروت ما به اندازه شهامت ما در نداشتن است.