ﺑﺎ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﻡ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺑﯿﺮﻭﻥ
ﮔﻔﺖ ﺑﺮﻡ ﺧﻮﺩﻣﻮ ﻭﺯﻥ ﮐﻨﻢ(ﭘﯿﺶ ﺍﯾﻨﺎ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﯼ ﺧﯿﺎﺑﻮﻥ ﻣﯿﺸﯿﻨﻦ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﺩﺍﺭﻥ)
ﺧﻮﺩﺷﻮ ﺭﻓﺖ ﻭﺯﻥ ﮐﺮﺩ ﺑﻌﺪ 200 ﺗﻮﻣﻦ ﺩﺍﺩ.
ﭘﺴﺮﻩ ﮔﻔﺖ: ﺧﺮﺩﻩ ﻧﺪﺍﺭﻡ!
ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﯼ ﻣﻦ: ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺯﻥ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡ !
ﺭﻓﺖ ﺭﻭﯼ ﻭﺯﻧﻪ!
ﻣﻦ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭﯼ ﺑﻮﺩﻡ :O
=))

تمساح بودن هم سخته، فکر کن هیشکی تو برکه نیست اما مجبوری الکی مرموز به اطراف نگاه کنی :/

رفتم کتابفروشی صاحب اونجا یه کتاب در مورد بی اهمیت و بی ارزش بودن پول بهم معرفی کرد و نیم ساعت از تغییراتی که تو زندگی خودش ایجاد شده برام گفت
فقط نمیدونم اگه پول انقدر بی اهمیته که میگفت چرا وقتی کتاب رو پیچوندم دنبالم میدوئید

وسط طرز تهیه قیمه نوشته لپه‌ها رو از شب قبل خیس کنید... خب آخه اینو الان باید بگی؟! الان چجوری برم شب قبل؟! :-{

واقعا از دنیایی که توش 51 به 17بخش پذیره چه توقعی دارید :-|
( وی برای بار چهل و سوم حساب میکند)

این مثبت اندیشی هم بد سرطانیه..
به رفیقم میگم :ممد به خاک سیاه نشستم :/
اون بیشعور هم جواب میده : باز خدا رو شکر کن به خاک صورتی نشینستی وگرنه هم بد بخت بودی هم مردم به رنگ خاکت میخندیدن :-|
هیچی دیگه
تو همون خاک صورتی چالش کردم بی شرفو ^_^