دیشـــــــــــــــب برگشتم به مامانم میگم :
مامان اعصابــــــــــــــــم خورده بدبختی درست شده واسه ما..
میگه: چـــــــــــــــــــــــــرا ؟
میگم: هیچی بابا کنـــــــــــــــــــــــــــکور که هیچی نخوندم بابا بزرگم اینا هم نزدیک کنکـــــــــــــــــــــــــــور از مکه میان دیگه مگه میشه تو اون لحظات حساس درس خوند همه از تهران میریزن ایـــــــــــــــــــــــــنجا...
چنان منو دلداری داد که اصلا همه چیو فـــــــــــــــــــــــــــــراموش کردم حالا مکالمه بین مامانم و خالـــــــــــــــــــــــــــــم ساعت 10 صبح روز بعد:
مامـــــــــــــانم:
چی؟ میخوای بری بیرون دیگه محمد(فوق گـــــــــــــــــــــــودزیلا) رو که نمیـــــــــــــــــــــــــــــــــخواد ببری...
آره بیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــارش اینجا... آره بابا علی باهاش بازی میکنه بچم اینقدر زود حـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرف بچه ها رو میفهمه
خالـــــــــــــــــــــــم:
نه بابا ولــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــش کن علی مگه کنکور نداره؟
مـــــــــــــامانم:
نه به خــــــــــــــــــــــــــــــــدا مشغول ذمه ای اگه نیاریش خو بچه باید استراحــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت کنه ...اینم تفریحه واسش
.
.
.
یه همچین مامان همراهی دارم من
پشتیبان کامل...
فکر کنم قبل کنکور اینجا رستوران باز شه...
لایک = افق دربست یه نفر