از سری اعترافات من:
6سالم که بود خواهرم دانشگاه تهران قبول شد وبا مامانم هر چند وقت یه بار میومدیم تهران بهش سر میزدیم(فهمیدین شهرستانیم)از اونجایی که خیلی شیطون بودمو تنهایی حوصله م سر میرفت تصمیم گرفتم برم با پسرای محل که داشتن فوتبال میزدن فوتبال کنم(محلشون یوسف آباد بود ).موهامم خیلی کوتاه بود به هر ترفندی شد از مامانم اجازه گرفتم و رفتم......
بهشون گفتم اسمم علی و بذارین بازی کنم باهاتون
اوش باور نکردن پسرم اما وقتی فوتبالمو دیدن(تو کوچه خودمون همیشه با بچه ها فوتبال میزدیم.اما الآن دیگه خانومی شدم برا خودم) با شک و تردید فراوان باور کردن و تا روز آخر که یکیشون منو با لاک روی ناخنم دید نفهمیدن که سر کار بودن
یه همچین بچه ای بودم من !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

برا دختره گل سفارش دادم فرستادم در خونشون
بهم زنگ زده میگه چرا پرداخت درب منزل زدى؟
(بعضيا واقعا لياقت ندارن)????

زندگی تو ایران مثل کار کردن تو رستورانه، صبح تا شب واسه ملت انواع غذا هارو سرو میکنی ولی صاحب رستوران نهار بهت املت میده

‏داییم تو عروسیش انقدر مست بود شام و که خورد به پدر زنش گفت ایشالله خوشبخت بشن رفت .

همیشه تا میام بگم حمل بر خود ستایی نباشه‌، اشتباهی میگم *یرمم نمیتونی بخوری

‏کاش تو زندگی واقعی هم مثل والیبال وقت استراحت فنی وجود داشت هر جا گیر کردی بری بیرون زمین یکی بیاد بهت بگه چه خاکی باید به سرت بریزی الان!