یه رفیق دارم هر موقع من عصبانی هستم ، هر نوع حرفی میزنه که عصبانی ترم کنه . از زخم زبون و متلک پروندن و مسخره بازی گرفته تا گلایه کردن و یادآوری کردن دلخوری هایی که چن سال پیش ازم داشته ( و همون موقع رفع شدن!!!!)
یه روز نتونستم حرف دلمو پنهون کنم و گفتم تو اگه رفیق باشی موقع هایی که من عصبانی ام ، باید سعی کنی آرومم کنی نه اینکه نمک رو زخمم بپاشی و عصبانی ترم کنی.
برگشته میگه اخه میخوام عصبانیتتو به اوج برسونم بعدش ارومت کنم تا بعدا منت سرت بزارم بگم اونقدر عصبانی بودی و من آرومت کردم !!!!!!!
دوست خل و چله من دارم عایا؟؟؟؟؟؟؟

تمساح بودن هم سخته، فکر کن هیشکی تو برکه نیست اما مجبوری الکی مرموز به اطراف نگاه کنی :/

رفتم کتابفروشی صاحب اونجا یه کتاب در مورد بی اهمیت و بی ارزش بودن پول بهم معرفی کرد و نیم ساعت از تغییراتی که تو زندگی خودش ایجاد شده برام گفت
فقط نمیدونم اگه پول انقدر بی اهمیته که میگفت چرا وقتی کتاب رو پیچوندم دنبالم میدوئید

وسط طرز تهیه قیمه نوشته لپه‌ها رو از شب قبل خیس کنید... خب آخه اینو الان باید بگی؟! الان چجوری برم شب قبل؟! :-{

واقعا از دنیایی که توش 51 به 17بخش پذیره چه توقعی دارید :-|
( وی برای بار چهل و سوم حساب میکند)

این مثبت اندیشی هم بد سرطانیه..
به رفیقم میگم :ممد به خاک سیاه نشستم :/
اون بیشعور هم جواب میده : باز خدا رو شکر کن به خاک صورتی نشینستی وگرنه هم بد بخت بودی هم مردم به رنگ خاکت میخندیدن :-|
هیچی دیگه
تو همون خاک صورتی چالش کردم بی شرفو ^_^