چشمانت را ببند
و تصور کن که رفته‌ای بیمارستان و دکتر صاف رو به رویت ایستاده و می‌گوید:
«یک‌هفته بیش‌تر زنده نمی‌مانی»!
درگیر لایک و کامنت و روزگار و رفقا نباش؛ به خودت فکر کن.
چشمانت را باز نکن!
هنوز زود است!...
تو از حالا ۱۶۸ ساعت وقت داری...
خودمانیم!
اما به گمانم وجه شباهت همه‌ی ما حسرتی باشد که می‌خوریم...

خانومه توییت زده شوهرم واسه تولد ۱۰ سالگی دخترم پیانو خریده ۱۷۰ میلیون، دخترم لج کرده میگه فقط یاماها میخوام.
اونوقت بابام واسه تولد ۱۰ سالگیم برام یه ساز دَهنی خریده بود ۳ هزارتومن
بعدش همش بهم میگفت دیدی تو استعدادش رو نداشتی یاد بگیری، هزینه الکی کردم، همش تقصیر نَنت بود.

‏یه رفیق دارم سه ساله تو اینستا فقط پست انگیزشی میذاره
.
.
.موفق شو دیگه سگ تو روحت :)

قبلنا یه سری افراد بودن که همیشه تو جمع ها و مهمونی ها رو مخ بودن و تپیکالشون هم این بود که اول مقدمه چینی میکردن و بعد از خریدهایی که کردن و جاهایی که رفتن تعریف می کردن و بعد، سه ساعت عکس های مزخرفشونو پشت سرهم بهمون نشون میدادن...الان احتمالا یادتون میاد میگین عَح آره
خواستم بگم همین آدما وقتی با فضای مجازی آشنا شدن فرصت بهتری برای این کارشون پیدا کردن و الان هم این مرض شون به اکثر ماها انتقال پیدا کرده که یه کافه هم میریم استوری میذاریم ازش:))))))
مواظب باشین:)))))

‏گفت چه کار خوبی کردم‌ که خدا تورو سر راه من گذاشته
منم بلاکش کرد�
قشنگ معلوم بود داره تیکه میندازه، من بیشتر شبیه تقاص گناه کبیره م تا نتیجه ی کار خوب

*خیلی دوس دارم تو این فیلما وقتی وسط دعوا میگن منو چند فروختی؟ طرف بگه قیمت دایرکت*