ﯾﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﯿﺪﻩ ﺗﻮﯼ ﯾﻪ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﮐﻪ ﺍﺷﮏ ﻫﻤﻪ ﺭﻭ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ، ﺑﺮﮔﺘﻮ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﯼ ﻭﺭﯼ ﺷﺪﻩ ﭘﺮ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﮔﺘﻮ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪﯼ،ﻫﻤﻪ ﺩﻋﺎ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﮐﺎﺵ ﺟﺎﺕ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﺑﻬﺸﻮﻥ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺮﺳﻮﻧﯽ...
ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻭﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺳﻮﭘﺮﻣﻨﯽ،ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺪ

تمساح بودن هم سخته، فکر کن هیشکی تو برکه نیست اما مجبوری الکی مرموز به اطراف نگاه کنی :/

رفتم کتابفروشی صاحب اونجا یه کتاب در مورد بی اهمیت و بی ارزش بودن پول بهم معرفی کرد و نیم ساعت از تغییراتی که تو زندگی خودش ایجاد شده برام گفت
فقط نمیدونم اگه پول انقدر بی اهمیته که میگفت چرا وقتی کتاب رو پیچوندم دنبالم میدوئید

وسط طرز تهیه قیمه نوشته لپه‌ها رو از شب قبل خیس کنید... خب آخه اینو الان باید بگی؟! الان چجوری برم شب قبل؟! :-{

واقعا از دنیایی که توش 51 به 17بخش پذیره چه توقعی دارید :-|
( وی برای بار چهل و سوم حساب میکند)

این مثبت اندیشی هم بد سرطانیه..
به رفیقم میگم :ممد به خاک سیاه نشستم :/
اون بیشعور هم جواب میده : باز خدا رو شکر کن به خاک صورتی نشینستی وگرنه هم بد بخت بودی هم مردم به رنگ خاکت میخندیدن :-|
هیچی دیگه
تو همون خاک صورتی چالش کردم بی شرفو ^_^