Arash

آدﻣﻬﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻢ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ
“ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ”
ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﺻﻼ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﯿﺎﻭﺭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺸﺎﻥ ﺭﺍ ... ﺑﻬﺸﺎﻥ ﺧﺮﺩﻩ ﻧﮕﯿﺮﯾﺪ!
ﺍﯾﻦ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ “ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ” ﺣﺮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ ، ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺭﺍ ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ،
ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺨﻨﺪﯼ...
ﺗﺎ ﺗﻮ ﺷﺎﺩ ﺑﺎﺷﯽ...
ﺁﺯﺍﺭﺕ ﻧﻤﯿﺪﻫﺪ...
ﺩﻟﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ شکنند...
وﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺳﺘﺎﯾﻢ...

عــشق هــمـین خـنـده هـای سـاده تــوست
وقــتی بـا تـمام غـصه هـایـت مـی خـنـدی
تــا از تـمام غـصه هـایـم رهـا شــوم . . .

ﻣﮕـــــــﺮ ﭼﻘـــﺪﺭ ﻋــــﻤﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ
ﮐﻪ ﺩﯾــــــــﻮﺍﻧﻪ ﯼ قصه ی عشق ﻧﺒــــــــﺎﺷﯿــــﻢ...
ﺁﺩﻣـﯿﺰﺍﺩ ﺍﺳـﺖ ﺩﯾـﮕﺮ...
ﺷـﻮﺧﯽ ﺷـﻮﺧﯽ ﻋـﺎﺷــﻖ ﻣـﯽ ﺷﻮﺩ...
یـکدفعه، ﻗـﻠﺒﺶ ﺭﺍ ﺟـﺎ مـی گــذﺍﺭﺩ...
ﺟـﺪﯼ ﺟـﺪﯼ ﻣـﯿﻤﯿﺮﺩ ...
اما درایــن مـیان
ﮔـﺎﻩ ﻣـﯿﺘﻮﺍﻥ ﺗـﻤﺎﻡ ﺯﻧــﺪﮔﯽ ﺭﺍﺩﺭﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻓﺖ
ﻓﻘﻂ ﮐـﺎﻓﯿﺴﺖ...
ﺗـﻤﺎﻡ ﺯﻧــﺪﮔﯿﺖ...
ﯾـﮏ ﻧـﻔـﺮ ﺑـﺎﺷـﺪ...

واقـعـیت اسـت، جـاذبـه ی تـو
از بـس جـذابی...
مـیـخواهم تـو را بـه نـیـوتـن ثـابـت کـنـم...

دستـانـت را مـی گـیر�
و پـرواز مـی کـن�
بـه رویـایی کـه
هـیـچ بـالی نـمی خـواهد
تـا تـو
هـمـدسـت مـنـی...

بــذار خـــیـــال کـنـــن
مغـــرور�
مــن دوست دارم رو
تـقـــدیم به هـرکســـی نمــیـــکنم...

گـــاهـی
هیــــــچ نـــــدارم بــــرایـــت بنـــویـــسم و بــگــویــ�
خـــودت بـــایــد بــــاشــی
تـــــا
بــخـوانـی و بـشـنـوی از نـگاهــم . . .

سلام بـر تـو زیبـاست
عـیـن عـشق است، عـیـن جـنون
چـه کـسی را مـاننـد تـو انـقدر دوست دار�
جـواب چـه کـسی بـرایـم انـقدر شـیرین است
پسر فاطمه ســـــلام . . .

از نـگاهـت
مـثل نـسخه پـزشک
چـیزی نـمی شود خـوانـد
امـا
چـشم هـایـت
دوای درد مـن اسـت...

بـار الها مرا در صـــــراط مستقیمت قرار بده
تا کی سرگردانی...!
تا کی غـــــفلت...!
مرا از آرامشت پر کن...

اینـــــــــــــــــــو آویـــــــــــــــزه گوشتـــــــــــــــــــ کـــــــــــــن:
هـیچ وقـت شـوخی شـوخی کـسیو بــه دلـت راه نــده،
چـــون مـمـکنه جـدی جـدی عـاشـقـت بـشه،
و آخـرش راستـی راستـی دلـشو مـیـشکونـی و مــیری
بـه هـمـین سـادگـی . .

ﺗـﻨﻬﺎ ﭼـﯿﺰﯼ ﮐـﻪ ﻃـﻌﻤﺶ
ﻫـﯿﭻ ﻭﻗـﺖ ﻋـﻮﺽ ﻧـﻤﯽ شـود
دوسـت داشـتن تـوسـت
ﻫـﻤﯿﺸﻪ شـیـریـن و دلـچـسب . . .

خـدایا
آغـازی کـه «تـو» صاحبش نـباشی؛
چـه امـیدیسـت، بـه پـایـانش؟؟

بــــــلــنـد تـریـن ارتـفـاع بـرای سـقـوطـمان
افـتـادن از نـگـاه مــهـــدی فـاطـمه اسـت
اللهم عجل لولیک الفرج

چـشم‌هـای تـــو
وقت زیـادی از خــــدا گرفت ...
اگر آفـریده نمی‌شـدی
زیبـایی بـیشـتری
بـه کـوه
بـه دریـا
بـه جـنگل مـی‌رسیـد ...

قـدر داشـته هـایـت رابـدان.....
اگـرداشـتـه هـای زنـدگی خـودرا شـمارش کـنـید، مـجـالی بـرای شـمارش نـداشتـه هـای خـود نـخـواهیـد یـافـت. . .

ﻋـﺎﺷـﻘـﺎﻧـﻪ ﺑـﺎ ﻣـﻦ ﺑـﺎﺵ ...
ﻋـﺸﻖ ﻓـﻘـﻂ ﮐـﻨﺎﺭ ﻫـﻢ ﺑـﻮﺩﻥ ﻧـﯿـﺴﺖ ...
ﻋـﺸﻖ ﻓـﻘﻂ ﺣـﺮﻑ ﻋـﺎﺷـﻘﺎﻧﻪ ﻧـﯿﺴﺖ ..
ﻋـﺸـﻖ ﻓـﻘﻂ ﻇـﺎﻫﺮ ﻧـﯿﺴﺖ ...
ﻋـﺎﺷﻖ ﮐـﻪ ﺑﺎﺷﯽ ...
ﺣـﺘـﯽ ﺍﮔـﺮ ﻧـﺒﺎﺷﻢ ...
ﺗـﻮ ﻋـﺎﺷﻘـﺎﻧﻪ ﺑـﺎ ﻣـﻨﯽ ...
ﻋـﺸﻖ ﯾﻌـﻨﯽ ﻣـﻦ ﻭ ﺗـﻮ ...
صرف نـظر از تـمام ﻓـﺎﺻﻠﻪ ﻫـﺎ...

گـاهـی مـیـان مـردم، در ازدحـام شـهر...
غـیـر از تـو هـر چـه هـسـت فـرامـوش مـیـکـنم . .

خـدایـا؛
بـزرگ شـدن کـار سـخـتی اسـت!
هـر گـاه مـرا لایق بـزرگ شـدن دانـستی، بـه مـن دانـشی بـبخش تـا رویـای هـیـچکس را نـابـود نـکـنـم و بـرای قـلب تـمـامی انـسان هـا ارزش قـایـل شـوم تـا بـزرگـتـر شـدنم بـه انـسان‌ تـر شـدنـم مـعـنا دهــد...

تـو کـه مـی آیـی؛
پــنـجره ای بـاز مـی شـود؛
پـرده ی بـی رنـگ دلتـنگی
کـنار مـی رود،
آرام مـیان جـانم
خـانه مـی کنی...