ریحانه

چه سر به راه است, یادت را میگوی�
از گوشه ی دلم تکان نمی خورد...

پدر جان
دکتر ها نیز مرا جواب کردند
هیچ کس دلیل بی خوابی هایم را نفهمید
هیچ کس ندانست یاد توست که هرشب از سقف اتاقم می چکد
پس از آن شبی که دستانت را از دست دادم فهمیدم تنها چشمان مهربانت ارزش گریستن داشت نه چشمان دروغین مخاطب خاصم...

لعنت به چشم های هرزه ای که تاوان لذتشان را "دل" باید پرداخت کند