نرگس باراني

اسکار دردناکترین ضربه هم بعد از چوب خدا میرسه به
"چوب اعتماد"...........

باید بعضی آدما رو پاره کنیم باهاشون آدمایی که
دوست داریمو دو لایه کنیم که خراب نشن.........

چی چی هی میگین زمان همه چیو حل میکنه
بابا کرک و پرتو میریزونه تا حالتو خوب کنه
صد رحمت به شیمی درمانی..........

اونی که آخر تبریکش میگه:" ما که بخیل نیستیم "
دقیقا همونیه که داره از حسادت میترکه.....

همیشه آخرش خوبه
اگه خوب نیست پس بدون هنوز آخرش نیست.....

مامانا یه بیماری دارن که هیچ درمانی نداره
بیماری "از خود گذشتگی"

گاهی یه
"معلومه تو کجایی؟"
برت میگردونه به زتدگی

یه چیزایی هست که خودمونو به هر علی چپی میزنیم که نفهمیمش
مثل اینکه یه نفر چقد دوسمون نداره.........

هر مشکلی براتون پیش اومد بگین عربی دبیرستان که گذشت
اینم میگذره.........

یادمون نره خاطرات از پلاستیک هم دیرتر تجزیه میشه........

وضعیت ما از وقتی مولانا گفت:
"ماییم که بی هیچ سرانجام خوشیم"
هیچ تغییری نکرده......

آدما وقتی نمی تونن مثل گذشته ازت سواستفاده کنن
میگن خیلی عوض شدی....

قاصد روزای ابری "اصغری" کی میرسد باران...........

یادتونه قبلا احترام احترام میاورد
الان سواری میاره...........

قبلنا روزای تعطیل مامان بابام مسابقه میزاشتن:
"هر کی بیشتر نذاره بچه ها بخوابن........."

یه بیماری هست به نام :
"امروز حالم خیلی خوبه بشینم به یه چیز تلخ تو گذشته
فکر کنم گند بزنم به حالم."

سی سالگی خیلی ترسناکه وقتی به خودت میای میبینی تنهایی
و چقد به هیچی نرسیدی........

خودم آمدم انگار کسی در من بود
این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود........

سالها زندگی میکنیم تا بفهمیم بدون دوست داشتن سالهاست
که مرده ایم.....

هروقت خواستیم گذشته رو تو گذشته رها کنی�
درست تا خود گور باخودمون حملش کردیم و عذاب کشیدیم........